HomeLez™

Don’t let your past color your present
let time help you with the bent
Try to think of the bright things
the future could bring

Hindi ko  malaman kung anong sustansiya ang pumasok sa utak ko at naisulat ko ang bagay na nabasa mo diyan sa itaas. Nagugutom na nga ako sa oras na ito. May pagkain ka ba diyan?? Pahingi naman ako oh.

Naisip ko lang na sa araw-araw na nangyayari sa buhay ng tao mayroong mga pagbabago na nangyayari maganda o pangit, masaya o malungkot, laban o bawi, pera o bayong, deal or no deal. Lahat ng bagay na nangyayari sa atin ay may kanya-kanyang dahilan. Hindi man natin inaasahan may mga bagay na dumarating sa harap natin at nasa sa atin na kung paano natin sasabayan ang pag-agos nito.

May mga tanong na umiikot sa aking isipan tuwing ako’y napapatingin sa bughaw na kalangitan. Ano pang mga pagsubok ang aking haharapin? Aasenso ba ako?  Hanggang keylan ako mananatili dito sa planetang earth? Ilang blog pa ang maisusulat ko? Sino ba si Special Someone ko? Bakit nasa labas ang brief ni Superman? Ano ang tagalog ng toothpaste, cake at remote control?? Marahil ikaw din ay napapaisip kung anong landas ang dapat mong tahakin sa bagay na tinatawag na “buhay” . Kung saan ka ba magiging masaya at magtatagumpay sa karera ng buhay. Yan ay nakasalalay sa iyo kung ano ang pipiliin mong desisyon.

pagbabago = mutation

Likas na sa ating mga pinoy ang pagdidiwang ng ating mga kaarawan kung kailan natin naaalala ang unang araw na pumasok ang sariwang hangin ng planetang earth sa ating ilong patungo sa ating mga baga. Pero hindi lahat ng tao nagkakaroon ng pagkakataon upang ipagdiwang ang kanilang kaarawan marahil sa kanilang relihiyon na ipinagbabawal ang pagdiriwang ng kanilang kaarawan, hindi ko alam ang dahilan sa paniniwalang iyan kung bakit bawal ang pagdiriwang ng bertday (medyo KJ diba?? moment mo yun eh). Isa na rin sa dahilan ang pagiging kapos sa bagay na tinatawag na crap “pera” o kaya nabundol ng truck dahil naglasing agad bago ang araw ng bertdey.

Minsan lang naman sa isang taon ang pagdiriwang ng bertdey, ang pusa ba siyam ang bertdey niya? Wala lang natanong ko lang. Kaya siguro ok lang na maging masaya ka sa araw na iyon. Masarap magbertdey kasama ang mga mahal sa buhay andiyan ang pamilya, barkada, kapitbahay, kaibigan, syota (wala ako nun!! darn it!) mga nilalang na taga-ibang baryo na naamoy nila na bertday mo.

Tama na ang walang sense at non-educational na introduction, diretsohin na natin ito! Ang post na ito ay para sa aking malaking PAGPAPASASALAMAT SA LAHAT ng mga taong nakaalala, bumati, tumulong, nagbigay ng regalo, kumain ng handa, uminom ng alak, kumanta sa magic sing, kumanta ng happy bertdey song para sa akin, at naging bahagi ng simpleng pagdiriwang ng aking kaarawan. Sobrang napasaya niyo ako sa araw na iyon.

Sa mga bumati ng happy bertdey: Maraming salamat at naalala niyo ang aking kaarawan. Isang regalo na sa akin ang simpleng pagbati niyo sa akin gamit ang text messages, e-mails, comments, phone calls at personal na pagbati. (kulang na lang live via TV coverage na greetings)

Sa mga kumain ng pagkain: Maraming salamat at humihingi ako ang pasensya dahil medyo tag-hirap ngayon kaya yun lang ang kinaya namin ipamahagi sa inyo. Pero pansin ko naman sa inyong mga mata ang pagkabusog sa handa. Pasalamat kayo kay nanay magaling siyang magluto. Kain pa!

Sa mga uminom ng alak: Maraming Salamat! Alam ko kahit papano nag-enjoy kayo sa pagbirit at pagkanta ng magic sing halos gusto na bombahin ang bahay namin ng mga kapit-bahay na natutulog dahil sa sigla at lakas niyo sa pagkanta. Pansin ko rin na nalasing din kayo kahit papano. Lalo na sa mga kasama kong pumunta pa ng Padis Point ng 1am hanggam 5am dun ako nalasing, ginawang tubig ang beer. Tagay pa!

Sa mga nagbigay ng regalo: Maraming Salamat! Nag-abala pa kayo. Sobrang napasaya niyo ako. Huwag kayong mag-aalala babawi ako sa mga kaarawan niyo. Ipaalala niyo lang sa akin kung kailan para makapag-ipon ako ng pangregalo sa inyo. Medyo makakalimutin na kasi ako sa mga bagay-bagay lalo na sa mga kaarawan. Charing!

keyk na galing sa singles club!benggaa!

Sa pinakamamahal ko na Nanay at mga Kapatid: Nay, salamat sa walang humpay na pagluluto, pagaasikaso at pagmamahal. Labyu! Sarap ng luto ng Nanay ko, Promise! Kay Josh at Bryan salamat mga tol sa pagtulong. Bengga!

SALAMAT SA LAHAT! Kita-kita ulit!

Pagkatapos ng buong araw na paghahanap-buhay sa harap ng monitor sa opisina dumiretso akong umuwi sa kadahilanan na gusto kong makapagpahinga nang maaga dahil parang pinatakan ng katas ng sibuyas ang aking mga mata sa hapdi, ouch diba? Medyo nararamdaman ko na rin ang pagsisimula ng rally ng mga munting alaga ko sa loob ng aking tiyan at keylangan ko na silang pakainin at baka ang bituka ko pa ang maisipan nilang kainin.

Nakasakay na ako sa harapan na upuan ng pampublikong jip sa aking pag-uwi at sa gitna ng biyahe my isang eksena akong napansin. Nagulat ako at napatanga sa isang lalakeng naka-agaw ng aking pansin. Ang itsura ng lalake ay yung mga makikita niyo sa tab-tabi na parang isang daang kotse ang ni-repair niya dahil sa puno siya ng grasa sa katawan at damit pero hindi siya isang mekaniko isa siyang taong-grasa. Nakita ko siya na may para bang nawawala at hinahanap niya iyon sa may kanal na may halos kulay itim na tubig na dumadaloy dito. Eto ang malupit! Wala pala siyang hinahanap at ang kanyang ginagawa ay umiinom siya ng tubig mula sa kanal. Mukhang uhaw na uhaw na siya at napatid ang kaniyang pagka-uhaw matapos dumaan sa kanyang lalamunan ang halos kulay itim na tubig mula sa kanal na kaniyang ininom. Very Refreshing dba?! Obey your thirst!

Kung ikaw ba ang nasa kalagayan ni Mamang Grasa kaya mo bang gawin ang kanyang ginawang mala-FearFactor na stunt dahil sa sobrang pagka-uhaw?? Wala lang, natanong ko lang sa iyo. Masama bang magtanong??

At sa wakas nakarating na rin ako sa may amin. Nagtambay muna ako sa basketball court para mag-meryenda. Napagtripan kong kumain ng fishbol, kikiam at isang bote ng softdrinks.  Habang nag-eenjoy ako sa aking meryenda napansin ko ang dalawang batang lalake na nasa edad na 11-13 years old na nasa harap ko. Masaya silang nagtatawanan at nagkukulitan, habang may hawak silang puting bagay na umuusok. Ang mga lintik! Ang babata pa naninigarilyo na! Kung isa sa mga yun ay kapatid ko babaliin ko isa-isa ang mga daliri nia para hindi na makahawak ng sigarilyo. Hindi pa doon nagtapos ang kalokohan ng dalawang batang loko-loko, nang may dumaan na isang dalagang babae (Natural!may dalaga bang lalake??) sinigawan ng dalawang batang loko-loko ang dalaga ng “bitch!shet!Biiittch!!” sabay tawa ang mga lintik. Medyo hindi nagustuhan ng mga tenga ko ang narinig ko munitk magdilim ang pangin ko at tutusukin ko na sana ng stick ng pishbol ang leeg ng dalawang loko! Gusto ko sila patikman ng bongga kong flying kick sa mga likod nila! Ewan ko lng kung makatawa pa sila. Pero nanatili lang akong tahimik, kalmado at nilunok na lang ang inis ko sabay sa pag-inum ko ng malamig na softdrinks. Gulp, gulp, gulp. 

Alam kaya ng mga magulang ng dalawang lokong ito ang mga ginagawa nilang kalokohan. Nung bata naman ako hindi ako gumawa ng kalokohan na kagaya ng ginagawa nila. Ang naalala ko lang na madalas kong ginagawang kalokohan ay ang pagtakas sa bahay ng tanghaling tapat para makipaglaro sa kapit-bahay namin. Iba na talaga ang mga kabataan ngayon lumaki kaya ng malulusog ang mga baga at utak ng mga kabataan ngayon kung sa elementarya pa lang sigarilyo na ang hawak keysa lollipop na tig-pipiso.

cool ba kame??

Malamang sa oras na ito ay pinagmamasdan mo ang larawan na andiyan sa itaas, cool dba? Alam ko ang nasa isip mo ngayon at alam ko na mali ang iniisip mo. Gusto kong sabihin sa iyo hindi ako diyan nag-aral! At kung sakali man ako’y nabigyan ng pagkakataong maging estudyante diyan malamang ako’y isang scholar at isa sa mga top student dian.

Napagisip-isip ko lang kung paaralan talaga iyan ng mga lasinggero, lasinggera, manginginom o mga sunog baga.(Huwag mo akong isali sa listahan!Mapapaslang kita!). May subject kaya silang Wine Appreciation? Mukhang masaya yun, kahit siguro ilang beses ako umulit ng grade 6 sa paaralang iyan ayos lang sa akin. Hindi naman sa niloloko ko ang paaralan na yan, natutuwa lang talaga ako.

Marami talagang mga bagay-bagay sa paligid natin na nakakapagbigay ngiti sa atin na hindi sinasadya.

Pebrero ang ikalawang buwan sa taon at ang buwan na kasunod pagkatapos ng Enero (malamang! kung mali ako dukutin mo ang mga mata ko!). Maraming espesyal moments, happy moments at lungkot moments ang buwan na ito para sa akin. What do you want me to tell first the happy or the sad?? Sad na lng muna. Wag ka na kumontra blog ko to eh.

So unahin natin sa mga lungkot moments ko sa buwan ng Pebrero.

Pebrero 17, 1995 yan ang araw ng pagpanaw ng Tatay ko. Pumunta siya sa kabilang buhay dahil sa atake sa puso. Grade 5 ako noon, sobrang lungkot nun, si Tatay ang nagturo sakin paano gumuhit ng kung ano-ano at lagi niya rin akong tinutulungan sa mga takdang-aralin ko dati. Medyo strikto sa pagdidisiplina si tatay sa amin pero dahil dun lumaki akong parang si maria clara in short conservative. Si Tatay dapat ang kasama ko sa pag-akyat ko sa stage ng nagtapos ako ng grade 5 noon at nagsabit ng medalya sa aking leeg(alangan naman sa paa!) dahil sinuwerte, ako ang naging 2nd honor sa klasrum namin. Huwag kang mag-aalala Tay ako bahala sa pamilya natin, kakayurin ko ang lahat na pwedeng kayurin para umasenso. Miss ko na si Tatay! Tay, Huwag mo na po kaming dadalawin kami na lang po ang dadalaw sa iyo. Peace!

Salamat sa lahat tay, wilabyu!

Sumunod ay sa Pebrero 4, 2008 yan ang araw na pumanaw ang aking napakabait na lolo at isa siya sa fans ni manny pakyaw at avid viewer ng lintik na number 1 noon time show(daw?) ang Wowowee. Sumakabilang buhay ang lolo ko sa sakit dahil na rin sa pagiging matanda, sobrang nalungkot ang bahay ng nawala siya dahil wala na kaming kakulitan at kaagawan sa TV pagdating ng palabas ni Papi Willie. Siya rin ang tumulong sa akin at kay Nanay para makapagtapos ako ng COSMETOLOGY Diploma in Multi Media Arts. Siya din ang pinagkukunan namin ng mga kapatid ko ng extra allowance sa skul. Ganito ang linya naming magkakapatid “Lo, baon nga po kasi hindi kami nabigyan ni nanay eh, (with the sad facial expression)”. Pero sa totoo lang nabigyan na talaga kami ng allowance ng nanay namin kaya nga extra allowance ang tawag dba? Miss ko na si Lolo pati ang extra allowance, promise! Alam ko masaya na ngayon si Lolo kung nasaan man siya at magkasama na kayo ni Tatay at Lola. Miss ka na namin lolo. Ooppss! Uulitin ko ulit. Huwag mo po kaming dadalawin kami na lang po ang dadalaw sa iyo Lolo baka isama mo pa si Tatay at si Lola. Joke!

Salamat sa lahat Lo, wilabyu!.

Bago ang mga happy moments ko, may mga okasyon din na pinagdiriwang sa buwan ng Pebrero.

Pebrero ang buwan ng fiesta dito sa lugar namin na tinatawag na Flower Festival dito sa Baguio City. Masaya sa fiesta ng mga bulaklak kabi-kabilaan ang parada, kainan, party at cyempre ang mga chikaz bulaklak.  Pero sa susunod na post ko na lang ichi-chikka sa inyo tungkol dito sa piyesta ng mga bulaklak.(bitin ka noh?)

Isa rin dito ang Araw ng mga pusod Puso! Lintik! Ilang tulog na lang pala at Valentine’s Day na! At ang masaklap wala pa akong ka-date or mabigyan man lang ng mga mababangong bulaklak at matatamis na tsokolate. Matutulog na lang ata ako ng buong araw at isipin na normal lang ang araw na yan. Nothing special! (bitter dahil single) Pero malay natin diba biglang may lumapit sa akin na dalaga na kamukha ni Kristine Kreuk o ni Anne Kurtis at yayain ako sa isang romantic date, wow!saya naman nun! Wag ka ng mag-react please, moment ko ito! Libre naman mangarap diba??

Game!Simulan na ang happy moments ko…

Pebrero 10, 2005 yan ang pinakamasayang araw ko sa talambuhay ko dahil diyan ko nakilala ang babaeng minahal ko ng sobra-sobra, sagad na sagad at umaapaw. Nagsimula ang makulay kong buhay sa araw na iyan at ang mga sumunod pang mga araw at taon. Pumipinta ang ngiti sa aking mga labi at kasiyahan sa aking puso ng makilala ko siya. Itinanim ko sa aking inosenteng isipan na siya na ang aking Special Someone for Life pero naglaho ito at biglang nadurog ang aking mapagmahal na puso sa mga pangyayaring hindi ko inasahan na mangyayari. Kaya ngayon ang dating Love Anniversary ay biglang nabago sa isang normal na araw na dati naging espesyal na araw na ngayon magiging isang ala-ala na lang ng nakaraan. Lintik!tama na ang kadramahan pang action ang beauty ko at hindi pangdrama. Sa kabilang banda(hindi sa kabilang buhay!) alam ko makikilala ko rin ang Special Someone ko at magmamarka uli ng bagong buwan at bagong araw ng pagsisimula ng aking muling bagong makulay na buhay at malusog na lab layp.

Pebrero 16, 2008, yan ang araw na magiging regular ako dito sa kumpanyang pinapasukan ko bilang isang web graphic artist. Nothing special about it, tumaas ng kaunti ang sahod ko pero mas malaki ang mababawas dahil sa mga lintik na SSS, PhilHealth at ang lecheng Tax. Walang nagbago!mas bawas pa ang sahod na pinagpawisan ko.

Eto ang pinakamatindi, ako na ang nagsasabi ikakagulat mo ito!

Pebrero 22, 1987 ang very supah dupah espesyal, extra-ordinary and unforgettable day, ito ang araw na iniluwal ako sa planetang earth! OO! Pinanganak ako dito sa mundo! Sa ayaw mo man o gusto naisilang talaga ng mabait kung Nanay ang tulad kong nilalang at wala ka ng magagawa. Kung pwede nga lang gawing holiday ang araw na ito gagawin ko eh. Isang simpleng binata lang naman ako na dumagdag sa populasyon ng Pilipinas. Ilang tulog na lang at tatanda na naman ako.Lintik! Pero ok lang young in heart pa rin ako. Kung tatanungin mo kung ano ang edad ko ngayon, given na ang date of birth ko ewan ko na lang kung hindi mo pa makompyut at gumamit ka pa ng calculator para dian.

Imbitado ka sa birthday party ko! “Bring your own baon” ang patakaran. Huwag ka na mag-alala libre ang paper plates, plastik kutsara at tinidor.

Huwag mong kakalimutan ang regalo ko, un ang magiging susi mo sa pagpasok sa selebrasyon ng aking kaarawan. Be there or be anywhere!

kiddy me!

Tuwing umaga sa pagpasok ko papunta sa trabaho madalas akong makasabay sa jip ng mga batang elementary na nagaaral sa pampubliko at pribadong paaralan. Mas gusto ko banggitin ang mga bata sa elementary ngaun keysa sa mga hayskul o kolehiyo, moment ito ng mga bata, Ok?! Pagbigyan mo na lang sila ngayon.

Ang mga iba ay may mga taga-hatid, kasama ang kanilang tatay, nanay, o sino mang miyembro ng pamilya, maliban kay bantay(arf!arf!). Minsan naman ay nag-iisa lang sa pagpasok o kasama ang kapatid na nagaaral din sa parehas na paaralan. Ibat-ibang itsura din ng mga bata ang nakakasabay ko meron yung bagong ligo as in makikita mo na may nagkalat pa na baby powder sa bandang leeg ng bata at medyo basa pa ang buhok, meron din namang naligo nga pero my puting marka sa gilid ng mga labi dahil sa tutpeys at meron din namang hindi mo mawari kung nareyp o hindi talaga naligo dahil hindi pantay ang pag butones ng polo at parang kababangon lng sa kama dahil sa nakatayo-tayo pang buhok at tinatanggal pa ang mga mutang nakaharang sa kanyang mga mata habang  siya ay humihikab.

Natutuwa lang talaga ako sa mga bata dahil siguro sa napaka natural ng kanilang emosyon at galaw walang bahid ng pagkukunwari. Malalaman mo kung nalulungkot, natutuwa, natatakot o najejebs na ang bata kung hindi siya makalakad ng maayos at hindi maipinta ang mukha. Lalo na ang kanilang mga matatamis na ngiti tulad nito.

Minsan gusto kong bumalik sa pagiging bata masaya at walang iniisip na problema. Masarap maging isang bata no heartaches, candy lang ang katapat mo kapag umiiyak pagkatapos ka hambalusin ng sinturon o kurutin sa singit ng nanay mo. Gusto ko rin uli maranasan yung tatakutin ako ng nanay ko na hindi na daw ako tatangkad kung hindi ako matutulog sa tanghali sa katunayan nga halos matulog ako ng buong araw pero wala na mang nangyari sa tangkad tangkad churva na yan. Lintik! Naglaro na lng sana ako.

Miss ko na rin makipaglaro ng taguan sa mga kababata ko at naaalala ko kapag ako ang taya sa laro halos abutin ako ng buong araw kakahanap sa kanila dahil sa kabilang barangay na pala sa nagsitago, mga loko! Meron pa akong namimiss dahil dati medyo malawak ang imahinasyon  namin ng mga kalaro ko at kung ano-anu ang pinagagawa namin kasama ko ang isang kalaro ko. May mga alagang cute n sisiw ang kapitbahay namin at malulusog ang mga ito. Naisipan naming mapaglaruan ang mga cute nas sisiw at sa sobrang enjoy paglaraun ang mga cute na sisiw eh hindi kame nakuntento at kumuha ang kaibigan ko ng gunting at isa-isa naming ginunting ang mga cute na sisiw. Ang morbid! tinanggalan namin ng pakpak sabay pinapalakad ang cute na sisiw ng duguan, puputulan ng paa at ilalagay sa timba na my tubig tapos papanoorin ang cute na sisiw lumangoy na naputulan ng paa at ang finale decaputation para kameng terrorista na pumuputol ng ulo ng mga cute na sisiw. Kids Don’t Do this at Home and Never do it. Bad un! at pinagsisishan ko na un, ayaw ko na uli maging sisiw killer! at buti na lang hindi kame nahuli ng kapitbahay namin, malinis ang pagkakagawa ng krimen. harhar!

Sometimes being childish is fun gusto ko nga ma try mag tantrums sa may session rd. sabay maraming tao kapag ayaw ako bigyan ng nanay ko pambili ng beer at bigla na lang ako tatahan kapag inabutan na nia ako ng pera at sasabahin sa akin na may halong lambing ” Oh! Tama na anak wag ka ng umiyak eto na bibigyan ka na ni mommy ng pera, uwi ng maaga ah, wag ka magpapakalasing ah. Mag-iingat ka ah. Sabay kiss sa noo.” Hhaaiiyyss..How sweet..

The End

Sometimes love is being so unfair, the loyal ones are the one who are being cheated. I’m just wondering why some people are fond of cheating is it a game or maybe a hobby for them. Crap! Many relationship are being ruined by this stupid ersh thing called CHEATING. Why can’t you just be contented on what you have? Try to walk on the shoes of your partner,try to THINK what’s in their mind, try to FEEL how she/he feels when you are cheating. For me theres no good reason for you to cheat on someone you love, it just don’t make sense. If you don’t want the relationship you are having, have the guts to tell her/him properly and talk with it. Don’t play hide and seek with them!sooner or later she/he will find out the stupid things you are doing.

There are people who just love the things that they can get on their partners. Don’t be a leech! Accept and be contented on what your love ones have. Don’t love the things she/he have! Love their feelings she/he have for you!. Don’t be so materialistic! Love is not all about gifts and treasures. People are not candies with flavors that you have to taste them all and choose the best flavor for you.  You have face, rich and fame, Why try to buy a sack of manners and eat it. You’re sick! Don’t be just a face.Have a heart!a true heart!

(tissue please, tumutulo na dugo ko sa ilong!)

Tanging ina niyo naman eh! Oo!kayo! tanging ina niyo! Please lang sana marealize niyo mahirap ang mag english at masaktan,flying kick gusto niyo?? Wag niyo ng hintayin na makaloko at makasakit kayo ng isang psycho (hindi ako un ah,kasi kung ako un malamang patay ka na ngayon), baka gilitan kayo sa leeg at dukutin ang atay, bato, bituka, pancreas, apdo, baga at kung ano-ano pa dian sa loob ng katawan niyo. Tao din naman kayo diba?? Mga players! Time will come mararamdaman niyo rin kung paano masaktan ng sagad and i hope it will be soon. Pero nagpapasalamat din kami sa inyo ng taos puso dahil sa mga pinaggagagawa niyo natututo kameng maging mas mabuti, mas matibay at pangmatagalan, parang batterya ng sasakyan lang eh noh, Ersh kayo!

Lesson Learned: Cheating won’t paint a real smile!

Sa klasrum: “Ma’am!my cheateeerrr! may nangongopya po dito ooohh!”

Note:
Whew!medyo nahirapan ako dun ah, ipapaalala ko lang hindi po aq galit, mahirap na baka tumaas ang BP ko at sa emergency room pa ako mapunta. Isinulat ko po yan ng nakangiti at mahinahon. Promise!(sabay ngiti)

Happy New Year! Maligo sa bagong taon! 3:00pm na ako nagising hanggang ngayon feeling ko naririnig ko pa rin yung mga payerwerks, paybstar, super lolo, putok ng mga kili-kili ng kapit-bahay at sigawan ng mga lasing na nilalang. Sagad ang mga nangyari sa pagsalubong ko sa bagong taon, nagsimula ang inuman dito sa opis beerfest ang eksena. Sabi ko pa naman uuwi ako ng mga 6:00pm para matulog at makapg ipon ng powers para sa kasiyahan mamayang gabi pero mga 9:00pm na ako nakauwi at ayun hindi na ako nakatulog diretso na ang celebrasyon ng New Year hanggang 7:00am ng umaga. Kamusta ka naman Livercoh??still there??

Aaminin ko somethings really missing when i celebrated  Christmas and New Year, I’m used to be with you those days. Theres no good thing if I will just sit there and be depressed and long for someone who won’t be there.(ay!ang drama ko) Kaya nagcelebrate ako kasama ang mga friendly friends at ang pinakamamahal kong pamilya. Sayaw dito, sayaw dian, kanta dito, kanta doon, inom dian, inom doon. Sa sobrang saya halos lumabas ang lalamunan ko kakasigaw at magka six-pack abs ako sa kakatawa. Non-stop alcohol and food action ang nangyari tinitingnan ko palang ang mga pagkain nagkakaroon na ako ng impacho at hindi ko din alam kung anong uunahin kong iinumin tubig, juice, tsokolate, kape, gatas or energy drink,Charing! cyempre alak..naman! Wag na wag mong isipin na lasinggero ako,you’ll be having a footprint on your face by me. Charing uli!

Bagong taon na naman at hindi pa ako naliligo, medyo hindi ganun kaganda ang mga eksenenang nangyari sakin nung 2008 halos anim na buwan din naging sagad ang depression na nangyari sakin, more on the dull side ang mga scenes. Lalo na yung day na nadurog ang very mapagmahal at malusog kung heart sa buwan ng Hunyo. Ngaung 2009 napagisip-isip ko na dapat iiwan ang mga bagay na nakapag bigay lungkot at sakit nung nakaraan na taon, aaminin ko hindi ko makakalimutan ang mga bagay na yun pero yung sakit ay maaaring makalimutan. Marami din naman akong mga natutunan sa taong 2008, Una ay magkaroon ng mahabang pasensya sa mga munting hindi pagkakaintindihan sa karelasyon mo,sa totoo lang kasing haba ng Kennon Road ang pasensya ko, kaya ko maghintay ng mahinahon sa labas ng bahay nio hanggang madaling araw at matulog katabi ang pusa ng kapit bahay nio. Natutunan ko din magmahal ng sobra at masaktan ng sobra, mahirap pala halos umakyat ako sa billboard para tumalon para lang makalimutan ko yung sakit na nararamdaman ko,pero Hhhaalllerrr! hindi pa ako handang matigok noh,virgin pa ako eh,charing! na imagine ko lang un hindi ko kayang gawin un, madame pa akong gustong gawin sa buhay ko. Natutunan ko din na hindi lahat ng bagay na maganda ay mapapasaya ka, try to look at them behind their make-ups may mga taong akala mo saksakan ng kabaitan lalo na kung may kailangan sayo. Natutunan ko din ibigay ng buong-buo ang tiwala ko at pulutin ito at pagdikit-dikitin uli dahil nasira ng taong pinagkatiwalaan mo. Sa lahat ng mga bagay na dumaan sa akin noong taong 2008,maraming salamat! sobrang malaki ang tulong na nagawa nito para maging matatag at matibay ang masels pagkatao ko.

Ngaung 2009 sana maging happy na ang lab layp ko,fafa God naman eh, ipakilala mo na sa akin si special someone ko. Special someone kung sino ka man magpakilala ka na,wag mong hintayin na pumasok ako sa kumbento at maging isang madre pari. We just finished off 2008! May mga pangarap na natupad at hindi natupad pero hindi dun nagtatapos kaya nga may bagong taon di ba, isang pagkakataon uli to para sa atin upang ipagpatuloy ang mga pangarap natin at mangarap uli ng mga bagay na nais maabot.

Maraming Salamat sa mga kaibigan qng walang humpay na ngtyatyaga sa akin.

Maraming Salamat din kay Fafa God, labyu fafa!

Mabuhay kayo!Happy New Year!

New Year’s Eve ngayon pero may pasok ako sa opisina pero ok lang kasi ganado ang whole system ng body ko except sa nervous system medyo may tama tayo dun eh,dahil pay-day ngayon..yyaahhhoo!may pang farty tayo mamaya..yehey!

Simulan ko sa pag sakay ko ng pampublikong jeep, nang pagdating ko sa paradahan ng jeep sa amin na shock ako sa aking nasaksihan walang laman na pasahero ang jeep, sheyt!maleleyt na naman ako nito pero cyempre sabi nga nila habang may buhay my hininga pag-asa. At biglang my jeep na tumigil sa harap ko, jeep na bawal kumuha ng pasahero sa amin dahil iba ang route nito pero sa kadahilanan na may bumabang pasahero lulan nito sa amin tumigil ang jeep at JARAN!tara byahe tayo!(ate shawie ikaw ba yan?) nagmadali akong sumakay dahil nga bawal dun. “I’m so lucky” sabi ko sa isip ko, feeling ko hindi ako maleleyt ngaun at pagbaba ko ng 1st jeep nakasakay kaagad ako ng 2nd jeep chinek ko uli ang oras sa aking cellpun na hindi ako sure kong advance or tama ang oras basta ang mahalaga ay wala pang 8:00am.

The tragic part of this day ay ang kwento ni Mamang Driver ng 2nd jeep na kamukha ni Max Alvarado. Akala ko swerte na ako at okey na ang paglalakbay ko patungo sa opisina. Ako lng ang pasahero ng 2nd jeep kasi nagsibabaan na yung mga ibang pasahero(dahil sumakay ako!charing!) nang dumating kami malapit sa 7eleven tumigil ang jeep ni Mamang Driver, dahil maintindihin akong nilalang hinayaan ko lang pero nang makalipas ang ilang minuto unti-unti ring nauubos ang pasensiya ko kay Mamang Driver,Heelllooo!may pasahero ka po dito sa likod Mamang Driver at malapit na po akong maleyt!sheyt!. Lalo naubos ang pasensya ko ng biglang maglabas ng yosi ang lintik na si Mamang Driver, parang nasa Starbucks lang ang loko, gusto ata nitong hindi umabot sa bagong taon at papasabugin ko na ang bungo nito. Relax!relax!Inhale,inhale,inhale,ubo! wala namang sumasakay na pasahero at ayaw pa rin umalis ni Mamang Driver,sheyt tlga!nagbilang pa ng pera habang nagyoyosi,LINTIK tlga!ang aga pa para bilangin ang kita mo Mamang Driver!hindi pa dian natapos ang mga churva ka-ek ekan ni Mamang Driver,ang pinakamatindi may kinuha siya sa bulsa niya at yun ang kanyang mahiwagang suklay,nagsuklay pa ang loko!sobrang gusto ko na talagang kumuha nang laser beam at i-erase ko na si Mamang Driver sa Earth! Mamang Driver naman oh!for work sake!mamaya ka na magpa gwapo hindi ka magiging Sam Milby sa pasuklay-suklay lang at LATE na aq!sheyt! Gusto ko ng bumaba sa jeep at maglakad na lang papuntang opisina. The Nerve!sisirain talaga ni Mamang Driver ang  record ko this week na dapat 3 consecutive days na hindi ako late pero WALA NA!huhu.. Mamang Driver naman eh,moment ko toh eh,umaandar na rin ang lintik na jeep ni Mamang Driver at pagbaba ko ng jeep naglakad na ako papuntang opisina at umaasa pa rin na hindi pa ako na leyt, but it’s too late…huhu!late ako ng 10mins,this is all your fault Mamang Driver!sinira mo ang lahat!eersshh!

Lesson Learned: Wag sasakay sa jeep na ang driver ay kamukha ni Max Alvarado na mahilig magyosi,magbilang ng pera at magsuklay ng malagkit na curly hair habang naghihintay ng pasahero.This not an advice, this is a Warning!

Adbans Happy New Year sa Inyong Lahat!!

Nagicing ako ng maaga ngaung araw na ito at sa totoo lang obligado talaga ako na gumising ng maaga dahil nga keylangan kung maghanap-buhay. Sa tulong ng mala maligno alarm clock kung kaibigan na si Marecoh (salamat Kai!) ay na gising ako ng mga bandang 6:29am. Isang napakabigat na pagsubok sa akin ang pagbangon sa kama, siguro isa din kayo sa mga taong nakakaranas ng sakit na dinadala ko na 5minutes syndrome (ewan ko kung my ibang term pa para dian,ako lang gumawa nian eh). Madami akong alarm clock sa bahay namin una ay si Marecoh, ang Nanay ko at ang cellphone ko. Kadalasan ay gigisingin nila ako ng before 6:00am pero dahil sa sakit na 5minutes syndrome babangon ako sa kabaon ko ng mga 6:45am-7:00am at isang mataas na achievement sakin ang magising ng before 6:30am.

Pagkatapos ng almusal, pagligo,pagbihis at pagmake-up ko, dali-dali akong umalis ng bahay namin. At ng makasakay ako sa jeep chinek ko ang oras sa cellphone ko na hindi ako sigurado kung advance ito or tama ang oras ang mahalaga ay wala pang 8:00am. Medyo maganda ang flow ng traffic ngaun dahil nga sa christmas break ng mga estudyante at sa mga lasenggong driver na hangganng ngaun tulog pa dahil sa walang katapusan na paginom at pagcelebrate ng pasko.Salamat sa inyo!mabuhay!

At after ng mga 15-20minutes na biyahe nakarating na rin ako dito sa building namin at guess what?! 7:50am log-in time bhaby!Yaahhoo! Na shock ang mga opismeyts ko ng makita nila ako na nakaupo na sa harap ng PC ko ng ganung oras kulang na lang lumuwa ang kanilang mga mata at magpa party sa opsina dahil nga 1st taym in the history simula ng makuha ako dito sa kumpanya ngaun lang ako nakapasok ng ganun kaaga.. the end

Lesson Learned: kayo n bahala maghanap..

Note:

Sorry po kung medyo walang kabuhay buhay ang blog na ito,Newbie pa lng po kasi ako dito sa blogworld ng frendster at pati na rin ang layout ng blog page ko, don’t worry aayusin ko din po ang lahat pagdating ng tamang panahon..